คุณรู้มั้ยว่าโลกที่เราอาศัยอยู่นี้ ไม่ได้มีเพียงมิติเดียว...
มันประกอบไปด้วยหลายหลายมิติที่ซ้อนกันอยู่...
บางครั้ง บางคราว เวลาคุณส่องกระจก เงาในกระจกอาจไม่ใช่เงาคุณ...
บางครั้ง บางคราว ในสถานที่ ที่คุณผ่านประจำ คุณอาจพบร้าน หรือตึก ที่คุณไม่เคยเห็นมาก่อน...
หรือบางครั้งคุณอาจจะเคยก้าวผ่านเข้าไปในดินแดนแห่งนี้....
ดินแดนหรือมิติลี้ลับ ที่ผมเรียกมันว่า "มิติพิศวง"
หึหึหึหึหึ....
คุณยังจำเรื่องของพลกับแหวนหยุดเวลาที่ผมเล่าให้คุณฟังครั้งก่อนได้มั้ย...
วันนี้ผมมีเรื่องจะเล่าให้คุณฟังอีกเรื่องหนึ่ง...
มันเกิดขึ้นในวันแม่...
วันที่ 12 สิงหาคม ของปี 2548
...................................
............................
....................
"บอม กินข้าวหรือยังลูก" เสียงของผู้เป็นแม่ถามลูกชายคนเดียวด้วยความเป็นห่วง...
เป็นเวลาหลายชั่วโมงแล้วสินะ ที่ลูกชายของเธอขลุกตัวอยู่ในห้องกับคอมพิวเตอร์เครื่องใหม่
บอมไม่ค่อยได้พูดได้คุยกับเธอเหมือนเมื่อครั้งที่เขาเป็นเด็กตัวเล็กๆ
เด็กตัวเล็กๆที่ชื่อ บอม เป็นเด็กน้อยที่ช่างพูดและน่ารักมาก....
เขาช่างซักช่างถามและพูดไม่หยุด แต่ผู้เป็นแม่ก็ไม่เคยเหนื่อยเลยที่จะตอบคำถามของลูกซ้ำๆ..
ก็อก ก็อก ก็อก
เธอตัดสินใจ เคาะประตูห้องลูกชายที่ล็อคอยู่
"หิวมั้ย...."
แต่ยังไม่ทันขาดคำเสียงลูกชายของเธอก็ดังสวนขึ้นมา...
"โอ้ยแม่ อะไรนักหนา น่ารำคาญ บอกว่าหิวแล้วจะลงไปกินเองไง พูดรู้เรื่องมั้ยเนี่ย"
น้ำเสียงแสดงถึงความรำคาญนั่นมันทำให้ผู้เป็นแม่อดที่จะน้อยใจไม่ได้...
วัยรุ่นก็ยังงี้แหละ.. เธอคิดปลอบใจตัวเอง
และลงมานั่งทานข้าวเงียบเงียบคนเดียว....
อีก 5 นาทีจะ 5 ทุ่ม
เธอได้ยินเสียงบอมเดินลงบันไดมา...
"บอม หิวหรือยังลูก"
"เด๊ว บอมออกไปกินข้าวนอกบ้านแม่ เพื่อนโทรมาเมื่อกี้น่ะ"
"อย่ากินเหล้าเยอะนะลูก เดี๋ยวต้องขับรถ" เธอเตือนลูกชายด้วยความเป็นห่วง
"รู้แล้วน่าแม่ ขี้บ่นจริง ไม่ต้องรอนะ เดี๋ยวอาจจะกลับตอนเช้า"
บอมตอบกลับ พร้อมกับเดินออกจากบ้านไป...
...................................
............................
....................
ถนนสายนี้บอมชำนาญเส้นทางเป็นอย่างดี เพราะขับรถผ่านเกือบทุกวัน
ซึ่งระหว่างทางนั้น มันต้องลอดอุโมงค์ที่เจาะขึ้นเพื่อระบายปัญหารถติดในตอนกลางวัน...
แต่ในตอนกลางคืนเช่นนี้... ถนนนี้มันช่างโล่งยิ่งนัก...
วันนี้เป็นคืนวันแม่...
มันไม่แตกต่างกับวันอื่นๆ มากมายนักหรอก
บอมอยู่กับแม่เพียง 2 คน เพราะว่าพ่อของบอมต้องไปทำงานที่ต่างจังหวัด..
มันเหงาจะตาย...
รีบไปหาเหล้ากินที่บ้านเพื่อนดีกว่า
คิดได้ดังนั้นบอมก็เหยียบคันเร่งอย่างเมามันส์...
ถ้าใครอยู่แถวนั้นในวันนั้น
คงเห็นรถสีดำของบอมคันนั้นทะยานพุ่งลงอุโมงค์ด้วยความเร็ว...
และหายเข้าไปในอุโมงค์.....
...................................
............................
....................
บอมเห็นแสงสว่างจ้าเหมือนแสงของดวงอาทิตย์อยู่ที่ปลายอุโมงค์
แสงนั่นมันแยงเข้าตาเขาจนตาพร่า...
แสงอะไรวะ... บอมนึกในใจ
เขายกที่บังตาลงมาเพื่อปิดแสงนั่น
และเมื่อเขาขับรถผ่านพ้นอุโมงค์ออกมา เขาก็ต้องตกตะลึงเมื่อพบว่าถนนสายนี้มันเปลี่ยนไป!!
จากถนน 4 เลน ใหญ่...
มันกลับเหลือแค่ 2 เลน ที่ให้รถวิ่งสวนกัน..
ไฟถนนก็ไม่มีแม้ซักดวง...
ข้างทางมีแต่หญ้ารกและป่าที่ขึ้นอยู่เต็มไปหมด....
สมองของบอมคิดย้อนกลับไปถึงตอนพ่อกับแม่บอมคุยกัน...
"ไม่น่าเชื่อเลยนะ ว่าแถวบ้านเรามันจะเจริญได้ขนาดนี้เมื่อก่อนนี้ยังเป็นดงอยู่เลย...."
บอมมองที่นาฬิกาในรถยนต์ ซึ่งมันบอกเวลา 5 ทุ่มกว่า...
และมันก็หยุดนิ่งอยู่อย่างนั้น....
เขาตัดสินใจกลับรถ มุ่งตรงไปยังบ้าน...
แม้เส้นทางจะเปลี่ยนไป แต่เส้นหลักๆ ก็ยังคงพอจะทำให้เขาคลำทางกลับบ้านได้ถูก...
บ้าน... บ้านของเขาตอนเด็กยังไม่ใหญ่แบบทุกวันนี้
พ่อและแม่ของเขาช่วยกันต่อเติมมันทีละน้อย
ตอนนี้เขากลับมาถึงบ้านของเขาแล้ว...
มันเป็นบ้านชั้นเดียว หลังเล็กๆ
ถนนหน้าบ้านเขายังเป็นทางเล็กๆ ที่รถไม่สามารถเข้าไปได้
เขาจึงจอดรถไว้ และตัดสินใจเดินเข้าไป...
มีแสงไฟริบหรี่ลอดออกมาจากห้องห้องหนึ่ง...
เมื่อเขาเดินเข้าไปใกล้ๆ จึงได้ยินเสียงเด็กคนนึงร้อง...
มันเป็นเสียงของเด็กทารกน้อยๆ คนนึง ที่แม้จะดึกดื่นเพียงใดก็ยังคงร้องให้ ไม่ยอมหลับนอน
ในเสียงร้องให้นั้น มีเสียงปลอบโยนของผู้ที่เป็นแม่ของเด็กแว่วมาไกลๆ
เขาตัดสินใจเดินเข้าไปดูใกล้ๆ...
และก็เห็นภาพแม่ของเขากำลังอุ้มเด็กทารกนั่นอยู่...
แม่ของเขาตอนสาวๆ..
และเด็กทารกคนที่แม่อุ้มอยู่นี่ก็คือตัวของบอมตอนเล็กๆนั่นเอง...
แม่ไม่หลับไม่นอนและใช้เวลาอุ้มเขาอยู่นาน...
นานจนเขาหลับไปในอ้อมกอดอันอบอุ่นนั้น...
เขามองเห็นแผ่นหลังของแม่...
ที่แผ่นหลังเล็กๆ นั่น เขามองเห็นความอบอุ่น...
ความรัก... ความห่วงใย... ที่เขามองข้ามมันไปเป็นเวลานาน...
บอมตัดสินใจวิ่งกลับไปที่รถ...
และขับออกไปจากที่นั่นเพื่อไปยังถนนสายเล็กๆ ที่ที่ทำให้เขามายังที่แห่งนี้...
บอมขับรถด้วยความเร็ว...
และเมื่อไปถึงถนนที่เดิมตรงนั้น...
เค้าก็ได้พบว่า...
มันไม่มีอุโมงค์!!
อุโมงค์ยังไม่ได้สร้าง....
บอมน้ำตาไหลและคิดภาวนาว่าเพียงขอให้เขากลับไปได้...
เขาจะไม่ไปบ้านเพื่อนอีกแล้ว...
บอมจะกลับบ้าน...
กลับไปกราบเท้าแม่...
สักครั้ง...
และในขณะนั้นเองบอมก็ได้เห็นแสงสว่างจ้าอีกครั้ง.....
...................................
............................
....................
รถสีดำของบอมผ่านพ้นอุโมงค์นั่นออกมาแล้ว...
แสงอาทิตย์สว่างจ้า....
บอมมองดูนาฬิกา มันเป็นเวลา 10:00 โมงของเช้าวันใหม่!!
นี่เราหายไปนานขนาดนี้เลยหรือเนี่ย....
บอมรีบกลับรถแล้วมุ่งตรงไปที่บ้านของเขาทันที....
...................................
............................
....................
เมื่อไปถึงบริเวณบ้าน...
บอมกลับต้องแปลกใจที่บ้านเขาตอนนี้มีคนอยู่เต็มไปหมด...
เขารีบจอดรถและวิ่งลงไป...
เสียงของผู้คนมากมายคุยกันฟังไม่ได้ศัพท์....
"โจรมันโหดนะเธอ ฆ่าปาดคอเลย"
"ลูกชายเค้าไปไหนเนี่ย ทิ้งแม่ให้อยู่คนเดียวแบบนี้ แย่จริงจริง"
บอมรีบวิ่งเข้าไปในบ้าน...
แล้วเขาก็พบกับร่างที่ไร้ลมหายใจของแม่ นอนจมกองเลือดอยู่ในห้องนอน...
บอมค่อยๆนั่งลง...
แล้วก้มกราบแทบเท้าของแม่...
เป็นครั้งสุดท้าย.....
วราห์ชา
http://www.uncensor-team.com
3 สิงหาคม 2548
บทส่งท้าย
เป็นยังไงบ้างครับเรื่องของบอม....
แม่ของเขาโดนขโมยที่มาขึ้นบ้านฆ่าตายในวันที่บอมไม่อยู่น่ะครับ...
บอมคงคิดว่าเป็นเพราะเขาทิ้งให้แม่อยู่คนเดียว...
บอมคงโทษตัวเองน่ะครับ...
เพราะหลังจากนั้นเวลา 5 ทุ่ม ของทุกวัน...
จะมีหลายคนเห็นรถสีดำของบอมวิ่งผ่านอุโมงค์นั้นเป็นประจำ...
เขาคงหวังอยู่ลึกลึกว่าอุโมงค์นั่นจะพาเค้ากลับไปยังอดีตแบบคราวก่อน...
แต่มันไม่ได้ง่ายอย่างนั้นหรอกครับ....
เพราะที่ที่เขาเคยผ่านเข้าไปนั่นมันคือ "มิติพิศวง"
หึหึหึหึหึหึ
